Krzak Dzikiej Róży w Ciemnych Smreczynach

„ Krzak Dzikiej Róży w Ciemnych Smreczynach” jest utworem autorstwa Jana Kasprowicza, tworzącego w modernizmie. „ Krzak Dzikiej Róży w Ciemnych Smreczynach” jest cyklem wierszy, a dokładniej sonetów wydanych w roku 1898 we Lwowie. Cały cykl składa się z czterech sonetów, a każdy z nich opisuje kolejną porę dnia. Elementami wspólnymi poszczególnych wierszy są pojawienia się krzaku róży oraz starej limby. Wierz ten reprezentuje nurt symbolizmu. Róża jest symbolem czegoś pięknego, niewinnego, a limba ma oznaczać starość oraz przemijanie. Nastrój wierszu jest smutny, ale także senny i pełen zadumy. We wierszu przedstawione są również wzdychania i żale, rozżalenie oraz tęsknota. Sonety są opisami synestezyjnymi, to znaczy, że wpływają na ludzkie zmysły, takie jak : wzrok, dotyk, słuch czy węch. W sonetach zastosowana jest psychologia pejzażu. Pejzaż służy wyrażeniu przeżyć, uczuć i określonych emocji ( funkcja ekspresywna) oraz wpływa na czytelnika, czyli ma funkcję impresywną. W utworze pokazana jest zmienność kolorów, którą potęgują jednak kolory ciemne, smutne, a wręcz wywołujące niekiedy nastrój przerażenia.

Wstęp

Zaniedbywanie

Alkohol

Molestowanie

Choroba rodziców